Ik had vroeger een denkbeeldig vriendinnetje. Overal ging ze mee naar toe, samen op de fiets, samen in de zandbak, samen boekjes lezen, samen met de poppen spelen. Overal was ze bij. Juul heette ze en ze was overal bij. Dus toen onze jongste dochter vertelde over Lena was ik niet verbaasd. Ook zij had een denkbeeldig vriendinnetje. 

Toen ze 2 jaar oud was merkte ik het voor het eerst. Het was midden in de nacht. Het hele huis was stil en de maan tekende aan de hemel. Ik werd wakker van een klein stemmetje dat aan het kletsen was. Toen ik op onderzoek uitging bleek het Diede te zijn. Ondanks de kou was ze op haar dekens gaan zitten en leek ze druk in gesprek. Maar met wie was voor mij een raadsel. 
In de weken daarna waren er vaker momenten die ik niet kon verklaren. Ik weet nog dat ze in de modder aan het spelen was, waarbij ze “omstebeurt” in een regenplas sprongen. Elke keer als haar denkbeeldige vriendinnetje een sprong nam kwam er een enorme schatterlach uit Diedes mond. 

Na een poosje kreeg het meisje die al weken overal mee naar toe ging een naam. Lena. 
Lena kreeg de schuld als Diede iets had gedaan wat niet mocht. 
Lena ging mee naar de peuterschool. 
Lena speelde mee verstoppertje. 
En Lena was er als Diede naar bed ging. 

We gingen erin mee en ik geloof dat dit het beste is wat je kunt doen. Kinderen tot ongeveer 7 jaar zijn nog erg ontvankelijk voor het zien of voelen van andere entiteiten, zoals een denkbeeldig vriendinnetje. Voor deze kinderen zijn ze echt. Hoe jammer is het dan als een kind zichzelf moet verdedigen. Als ze niet geloofd wordt. Of als ouders daar niet in mee gaan en het bestempelen als onzin. 

Ondertussen is onze dochter 8 jaar oud en komt Lena nog af en toe op bezoek. Vaak in de vakantie zegt Diede, want op school is het niet fijn als Lena erbij is. 
Ook al heb ik Lena nog nooit ontmoet, ze is jaren onderdeel geweest van ons gezin. Ze heeft mijn dochter geholpen en heeft haar een veilig gevoel gegeven. Het is haar speelkameraatje geweest. En ik ben Lena heel dankbaar. 

Ik hoop dat Diede zich Lena blijft herinneren zoals ik me Juul herinner. 

Heeft jouw kind ook een denkbeeld vriendje (gehad)? Of jijzelf? En hoe ging jullie omgeving daarmee om?