Het is een gewone woensdagochtend in februari. Het is al schemerig en ik weet dat het niet lang meer duurt of de zon doorbreekt. De klok van de oven geeft aan dat het 7:07 uur is. Tijd onze oudste dochter wakker te maken.

Vlug besluit de vaatwasser open te trekken om de laatste kopjes en glazen in de kast te zetten. Ineens staat onze jongste dochter achter me.  
‘Mama, mag ik het rekenen nog even oefenen op jouw laptop?’
Ik schrik van haar onverwachte stem en laat het glas dat ik net uit de vaatwasser pak vallen. Scherven verspreiden zich in een mum van tijd door heel de keuken. En dat terwijl we allebei nog op blote voeten zijn. Vlug geef ik haar toestemming en til haar op zodat ze niet in de glasscherven gaat staan. Als ze veilig achter mijn laptop zit pak ik de stofzuiger om de laatste scherven op te ruimen.
Ineens geeft de klok op de oven aan dat het al 7:13 uur is. Als ik de kamer van de oudste binnen stap zegt ze dat ze nog even blijft liggen. Via de schoolapp is bekend geworden dat ze pas om kwart over 9 op school hoeft te zijn omdat een van de docenten ziek is.
Terug in de keuken dek ik de tafel, bak wat eieren en zorg dat de jongste en middelste hun kleren aan gaan doen. Ik besluit nog vlug een wasje aan te zetten.
Zou het me lukken om de was op te vouwen voordat iedereen aan de keukentafel zit?

Het eerste half uurtje van een gewone woensdagochtend. En terwijl ik de was in de droger stop besef ik me dat ik alleen maar heb lopen haasten en continu het gevoel heb gehad dat ik tijd tekort kom. Ik denk aan mijn oma die in de jaren 30 is opgegroeid. En aan haar moeder die een huishouden van 10 kinderen had. Toen was er nog geen wasmachine. Geen droger. Geen stofzuiger. En al helemaal geen vaatwasser.
Heel veel apparaten nemen huishoudelijke taken uit handen en dat is ideaal. Toch zie ik mezelf en andere vrouwen van mijn leeftijd haasten. Heb ik wel tijd genoeg? Ben ik wel een goede moeder? Als er onverwacht bezoek komt, is het huis dan wel schoon genoeg? Hoe combineer ik de huishoudelijke taken met mijn baan?

Dus terwijl ik nog één keer op de klok van de oven kijk en zie dat hij 7.31 uur aangeeft, zucht ik diep. De wasmachine en droger staan aan, de vaatwasser is leeg, de eieren staan te knetteren op het fornuis en de stofzuiger staat nog in de hoek van de kamer, klaar om opgeruimd te worden.
Op dat moment besef ik me hoe goed ik het heb. Ik geef mezelf een spreekwoordelijk schouderklopje en besluit dat ik die dag ga genieten van de zeeën van tijd die ik eigenlijk heb.